EXPOSITIES 2020

De tentoonstelling “Ode aan het Leven” van fotograaf Mascha de Lange loopt van 8 januari t/m 3 april 2020. Locatie: Gemeentehuis Achtkarspelen, Stationsstraat 18 te Buitenpost

Het is de schoonheid van de natuur die mij in alle facetten blijft inspireren zowel levend als dood.”

De schoonheid van de natuur is voor heel veel kunstenaars een inspiratiebron. Vele schilders, schrijvers, fotografen putten uit de bron van Moeder Aarde en dat is ook logisch, want het maakt dat wij als mens ervaren hoe nietig we zijn, hoe onbeduidend, onbelangrijk als het gaat om de processen rond leven en dood.

Als mens, als menselijke levensvorm, maken we deel uit van de Natuur. Echter hebben we ons in de loop der geschiedenis meer en meer ontvreemd van de Natuur. Denken we althans.Met onze technische ontwikkelingen hebben we ons boven de natuurwetten gesteld.We hebben ons tot hoeder opgeworpen, tot beschermer. We wanen ons onsterfelijk, laten met onze uitvindingen, regels en wetten, de gaven van Moeder Natuur voor ons werken.Tegelijkertijd zijn wij als soort de grootste vernietiger van datzelfde natuurschoon. Een wrange en wrede waarheid, die het belang van nadruk op schoonheid alleen maar dramatisch onderstreept.

Mascha de Lange let op details: meer dan dat: ze is er door gefascineerd.

Ze speelt en componeert met onderdelen, met gegevens uit de Natuur. Ze combineert toevallige vondsten met bewust gekozen, door mensen gemaakte attributen. Het Leven en de Dood liggen, net zoals in het echte leven, naast elkaar, lopen in elkaar over. Als je goed kijkt, maken ze zelfs zodanig deel uit van elkaar dat de een zonder de ander niet compleet zou zijn.

En dat is het geheim van een goed stilleven: een goed stilleven vormt een geheel, één geheel en is geen optelsom van onderdelen. Samenhang in vorm en kleur: de grote schilders van de 17de eeuw waren er meester in en uit onze tijd kunnen we Pieter Knor en Henk Helmantel noemen. Binnen de fotografie komt het werk qua sfeer dicht in de buurt van de portretten van Hendrik Kerstens. Ook hij knipoogt naar die illustere voorbeelden van kunstenaars uit de 17de eeuw.

Bestaat er zoiets als “schoonheid van de Dood”?

Als je naar de stillevens kijkt, dan kun je niet anders dan concluderen dat de Natuur in al haar verschijningsvormen een kern van schoonheid in zich draagt Wie naar deze beelden kijkt, voelt geen pijn of verdriet. Het is vooral de verwondering die de boventoon voert. De verwondering over hoe mooi de Dood kan zijn als je het in een andere context plaatst: het verhaal van het Leven en zelfs de Dood.

Wij mensen, koppelen de Dood aan allerlei emoties: voor ons is Dood het einde van een Leven. Afscheid van iets dierbaars; het grote loslaten dat vaak met veel verdriet en pijn gepaard gaat.Wie naar deze beelden kijkt, voelt geen pijn of verdriet. Het is vooral de verwondering die de boventoon voert. De verwondering over hoe mooi de Dood kan zijn als je het in een andere context plaatst: het verhaal van het Leven. Zo’n vogeltje, zo’n kalf: om te kunnen sterven moest het eerst leven.

En wat hield dat leven dan in? Hoe zag het eruit? Was het kleurrijk en vrolijk, was het klein en geborgen of vol avontuur?

Mascha’s stillevens zijn geen stille levens, de foto’s geen plaatjes; het zijn verhalen, het zijn illustraties van een leven. Als een statement. Geen Leven, hoe klein ook, is zonder betekenis. Ook als die betekenis pas duidelijk wordt na de dood. De Dood wordt hier uitgebeeld als iets moois: een “grande finale”van een voor de mens wellicht onbeduidend leven, maar voor de Natuur niets anders dan een volgend stadium van “zijn”. De Natuur geeft, de Natuur neemt. En Mascha geeft daar vorm en beeld aan.

Deze tentoonstelling is een Ode aan het Leven, opdat wij leren kijken, en zien dat Schoonheid in alle aspecten van het Leven terug is te vinden.

Dat zelfs de Dood, mits in de juiste context gebracht, haar Schoonheid kan onthullen en hoop kan brengen voor de toekomst.