THEMA: VERSTILLING

Begin 2020 heeft de corona crisis ons een halt toegeroepen. We zijn gedwongen om stil te staan. Terug te vallen op wat écht belangrijk is en zodoende de dingen om ons heen meer te waarderen. Een nieuw decennium vraagt om nieuwe regels en een andere focus. 

Corona is de naam die sterrenkijkers hebben gegeven aan de gasvormige gloed rond de zon. Een cirkel, een kroon van licht. Momenteel trekt zich om de aarde een andere cirkel rond. Het coronavirus dat de wereldbol kroont laat zich op microscopisch niveau kenmerken door de puntige uitlopers aan de buitenkant van de virusdeeltjes, vandaar de naam die het virus gekregen heeft. Het virus vertaalt zich op dit moment in honderdduizenden besmettingen en meer dan tienduizenden sterfgevallen wereldwijd. En het einde is nog niet in zicht.

De paniek is nog steeds in volle gang. Overheden nemen verregaande maatregelen om de verspreiding van het virus tegen te gaan dan wel beheersbaar te maken. Als gevolg gaan landen formeel en informeel in lockdown; scholen, kinderdagverblijven, universiteiten, restaurants, cafés, gebedsplaatsen en winkels zijn grotendeels gesloten, mensen worden gedwongen of opgeroepen elkaar te vermijden en zoveel mogelijk thuis te blijven. Het publieke leven ligt plat.

Noodgedwongen quarantaines isoleren personen, gezinnen, kleine gemeenschappen. En isolatie kan leiden tot eenzaamheid en verstilling, wanneer de fysieke bewegingsvrijheid beperkt is.

Echter, die verstilling zorgt juist ook voor een vrijheid. Het lijkt alsof het ruimte geeft voor vrijere geestelijke beweging, met een vrijere loop van gedachten. Een onbeperktheid in het denken en voelen, minder gehinderd door de trek en ruis van het alledaagse dat buiten tijden van corona een beroep op ons doet. Het geeft de mens de ruimte stil te staan bij en te reflecteren op de eigen verlangens, behoeften en plannen.

Stilte bestaat helemaal niet, stilte is een lastig grijpbaar fenomeen, want het is niet te begrijpen als aanwezigheid maar juist van afwezigheid van iets. Stilte kun je daarom niet horen, zien, ruiken of proeven. Het is juist de afwezigheid van iets anders dat met de stilte wordt geduid: geluid, beweging, onrust. Stilte is daarmee niet de leegheid of het ontbreken van alles, er is sprake van volheid als je verder en dieper kijkt. Elke stilte, of beter ‘moment van verstilling’, is anders.